مهـاجمان خزر

نویسنده:
در دوران خلافت عباسی و زمانی که علویان بر طبرستان حکومت می‌کردند، پای وایکینگ ها به ایران هم باز شد. وایکینگ‌های روسیه که هنوز خوی تهاجمی‌شان را از یاد نبرده بودند، چند باری به بنادر شمالی ایران نیز یورش آوردند تا آن‌جا را غارت کنند. داستان این حملات شنیدنی است....
در دوران خلافت عباسی و زمانی که علویان بر طبرستان حکومت می‌کردند، پای وایکینگ ها به ایران هم باز شد. وایکینگ‌های روسیه که هنوز خوی تهاجمی‌شان را  از یاد نبرده بودند، چند باری به بنادر شمالی ایران نیز یورش آوردند تا آن‌جا را غارت کنند. داستان این حملات شنیدنی است.

وقتی وایکینگ ها قصد ایران کردند، خلافت عباسی در اوج قدرت خود قرار داشت و ثروتمندترین حکومت جهان شناخته‌ می‌شد. البته در همین دوران نیز صدای اعتراض عده‌ای بلند بود، ولی عباسیان برای آن‌که مخالفان را راضی نگه‌دارند، به آن‌ها حکومتی خودمختار می‌دادند. در نیمه‌ی قرن نهم میلادی (قرن سوم شمسی)، علویان بر ناحیه‌ی وسیعی از طبرستان (استان مازندران و گلستان امروز) حکومت می‌کردند و یکی از همین حکومت‌های خودمختار بودند. اگرچه تاریخ دقیق آن مشخص نیست، اما می‌دانیم یکی از روزهای سال ۸۶۴ میلادی (۲۴۳ شمسی) و در زمان حکومت «حسن بن زید»، وقتی ماهیگیران جزیره‌ی آبسکون سر کار خود می‌رفتند، با کشتی‌هایی روبه‌رو شدند که تا به حال ندیده بودند و برای آن‌‌ها تازگی داشت. دریانوردان این کشتی‌ها نیز چهره‌هایی کاملا متفاوت با مردان شناخته‌شده‌ی آن روزها داشتند و البته چندان دوستانه با بومیان جزیره‌ رفتار نکردند. مهاجمین مردانی بودند که از پادشاهی «کی‌یف روس» می‌آمدند؛ پادشاهی درآمیخته از اسلاوها و وایکینگ‌ها. حاکمان وایکینگ‌ به آن‌ها شیوه‌های اکتشاف و هجوم را به‌خوبی آمیخته بودند....



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code