شگفتی ها

شگفتی‌هـای علـــم

خورشیدهای پیـچ‌در‌پیـچ

نویسنده:
پیشرفته‌ترین راکتورهای جهان به مصاف هم آمده‌اند: مدل ساده و معروف اما غیرکاربردی «توکامک» در برابر مدل پیچیده و آزمایش‌نشده اما کارآمد «استلاراتور»؛ یکی از این دو راکتور، کلید دستیابی به انرژی گداخت هسته‌ای در آینده است...
پیشرفته‌ترین راکتورهای جهان به مصاف هم آمده‌اند: مدل ساده و معروف اما غیرکاربردی «توکامک» در برابر مدل پیچیده و آزمایش‌نشده اما کارآمد «استلاراتور»؛ یکی از این دو راکتور، کلید دستیابی به انرژی گداخت هسته‌ای در آینده است.

در سوم فوریه‌ی ۲۰۱۶ (۱۵ بهمن ۱۳۹۴)، «آنگلا مرکل»، صدراعظم آلمان، دکمه‌ای قرمز را فشار داد تا برای اولین بار، هیدروژن به داخل راکتور همجوشی جدید آلمان تزریق شود. هیدروژن بسیار داغ و دارای بار الکتریکی، برای تنها یک‌چهارم ثانیه در قفسی مغناطیسی گرفتار شد. شاید در ظاهر اتفاق خیلی مهمی به نظر نرسد، اما این اقدام مرکل ممکن است اولین قدم -و البته گامی کوچک- به سمت رام کردن و در اختیار گرفتن نیروهایی باشد که انرژی خورشید را تأمین می‌کنند و این یعنی حل مشکل انرژی روی زمین، یک‌بار و برای همیشه. به همین دلیل، روزی که راکتور جدید آلمان آغاز به کار کرد، روزی مهم و موفقیت‌آمیز در زمینه‌ی فناوری همجوشی است.
دمای سوخت نیروگاه‌های همجوشی نباید از ۱۰۰میلیون درجه‌ی سانتی‌گراد کمتر باشد و هیدروژن نباید به دیواره‌های راکتور برخورد کند و سرد شود. برای همین، وقتی اتم‌های هیدروژن در اثر همجوشی به هلیم تبدیل می‌شوند و مقدار زیادی انرژی آزاد می‌کنند، باید در قفسی مغناطیسی و دور از دیواره‌ها نگاه داشته شوند. راکتور جدید که «وندلشتاین ۷-ایکس» (Wendelstein 7-X) نام دارد، باید بتواند هیدروژن را به مدت نیم‌ساعت در این قفس مغناطیسی محصور کند. اگر این اتفاق بیفتد، راه برای ساخت نیروگاه‌های بزرگ‌مقیاسی هموار می‌شود که می‌توانند برای ماه‌ها هیدروژن را در این محفظه نگه دارند. چنین دورنمایی باعث می‌شود تا راکتور جدید آلمان، رقیبی شایسته و قابل‌اعتنا برای راکتور عظیم بین‌المللی «ایتر» (ITER) باشد که در فرانسه در حال ساخت است...

ترجمه: فاطمه عرفانی



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code