بی‌وزنی در دنیای صفر و یک

نویسنده: محمدحسین جهان‌پناه
پیاده‌روی روی شن‌های سرخ‌رنگ مریخ در پناه آفتابی کم‌فروغ، نشستن روی شن‌های خاکستری ماه یا شناوری در بی‌وزنی ایستگاه فضایی از آن آرزوهای دست‌نیافتنی است که حتی یک‌دهم درصد مردم دنیا هم شانس تجربه‌ی آن را پیدا نمی‌کنند....
 پیاده‌روی روی شن‌های سرخ‌رنگ مریخ در پناه آفتابی کم‌فروغ، نشستن روی شن‌های خاکستری ماه یا شناوری در بی‌وزنی ایستگاه فضایی از آن آرزوهای دست‌نیافتنی است که حتی یک‌دهم درصد مردم دنیا هم شانس تجربه‌ی آن را پیدا نمی‌کنند. لازم به گفتن نیست که واقعیت مجازی ساده‌ترین راه تحقق این رویاهاست، آن ‌هم درحالی‌که نیازی نیست حتی یک وجب از کاناپه‌ی محبوبتان در خانه فاصله بگیرید. دیگر نه‌تنها دنیاهای آشنای اطراف زمین، که حتی سیارات و کهکشان‌ها هم دور از دسترس ما نیستند. دست‌کم تا آن حد که این دنیاها را محدود به تصاویر خارق‌العاده‌ی سه‌بعدی بدانیم. این فناوری درعین‌حال به فضانوردان کمک می‌کند خود را بهتر با فضای بی‌رحم آن‌سوی جو سیاره‌های دیگر سازگار کنند و به دانشمندان این امکان را می‌دهد تصویر بهتری از پرو‌ژه‌های بلندپروازانه‌ای که درگیر آن هستند، به دست آورند. اما واقعیت مجازی جدا از کاربرد سرگرم‌کننده‌ی خود، دقیقا چگونه در پژوهش‌های فضایی و آموزش فضانوردان آینده به ما کمک می‌کند؟

اگر شما هم از آن دسته افرادی باشید که اخبار «ایستگاه بین‌المللی فضایی» را دنبال می‌کنند حتما می‌دانید که همین چند وقت پیش بود که بازسازی مجازی از «ایستگاه فضایی بین‌المللی» (ISS) به همراه هدست‌های «اوكولوس ریفت» به این ایستگاه ارسال شد. این بازسازی مجازی که تحت عنوان «عملیات: آی‌اس‌اس» و با همکاری «ناسا»، «آسا» (آژانس فضایی اروپا) و همچنین «آژانس فضایی کانادا» تهیه‌ شده بود، محصول شرکت  آمریکایی «MAGNOPUS» بود. «بن گراسمن» یکی از بنیان‌گذاران و مدیران این شرکت می‌گوید: «ما کارمان را با مدل‌های مهندسی مرکز فضایی جانسون ناسا شروع کردیم و سپس هر تصویر و ویدئوی رایگان به‌دردبخوری را که روی سایت ناسا پیدا می‌شد، به‌عنوان منبع موردمطالعه قرار دادیم تا مدل‌ها با جزئیات، دقت و همچنین کیفیت مناسب پیاده شوند و درنتیجه بتوان از آن‌ها برای پیاده کردن یک دنیای مجازی استفاده کرد....



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code